Bursa’nın Fethi gerçekleşti.

Tarih böyle yazar. Kısa, net ve duygusuz…

Sanki bir sabah uyanılmış, kapılar açılmış, şehir alınmış gibi…

Oysa mesele o kapının açılması değildir. Mesele o kapıdan içeri giren akıldır. Bir zihniyetin, bir hayat anlayışının, bir dünyanın kendine yer bulmasıdır. Çünkü Bursa, Osmanlı için sadece bir şehir değil; bir eşikti. Göçebelikten yerleşikliğe, belirsizlikten düzene, çadırdan devlete bir eşik…

Osman Gazi hayalini kurdu ama ömrü yetmedi. Eşiği geçen, o hayali sabırla yoğuran Orhan Gazi oldu. Ama ne kılıçla, ne de bir gecede… Yaklaşık on yıl süren bir kuşatma, bir bekleyiş, bir sabır hikayesiydi bu. Yavaş yavaş, dirençle, kararlılıkla…

Bu yüzden Bursa’nın Fethi, bir zaferden çok, bir çözülmedir. Bir kapının zorla kırılması değil, içten içe açılmasıdır. Bugünün diliyle söylemek gerekirse, bir stratejidir. Bu strateji genç Osmanlıya şunu öğretmiştir: “Bir şehri almak, duvarlarını yıkmak değildir.”

Bursa’nın fethinde büyük savaşların gürültüsü duyulmaz. Bu fetih, Osmanlının imparatorluk olma yolunda attığı en derin en sessiz adımdır. Şehirle birlikte şehirli olmak, toprakla birlikte devlet olmak, akan zamanla birlikte kalıcı olmak… Hep o yüzyıllarda Bursa sokaklarındaki adımlarda öğrenildi.

Bugün Bursa’nın 700.yılını coşkuyla kutluyoruz. Sahneler kuruluyor, sergiler açılıyor, konuşmalar yapılıyor… Müthiş hazırlıklar yapılmış.

Ama asıl soru şu: Biz neyi kutluyoruz?

Bir şehrin alınışını mı, yoksa bir zihnin uyanışını mı?

Zira bazı şehirler sadece alınmaz. İnsanı dönüştürür.

Tıpkı Bursa’nın Osmanlı'yı dönüştürdüğü gibi.

İstanbul’un Fatih’i büyüttüğü gibi.

Mehmet Akif’in dizeleri ile bir milletin ruhunu yeniden uyandırdığı gibi.

700 yıl önce bir şehri almak zordu. Başarıldı.

100 yıl önce ise kaybetmenin acısı yazıldı. Bursa’nın işgal günlerinde, Osmangazi Türbesi’ne yapılan saygısızlık, sadece bir işgal değildi. Mehmet Akif bunu gördü ve o meşhur Bülbül şiirini o günlerde yazdı. Hatta İstiklal Marşı’ndaki, “Değmesin mabedimin göğsüne namahrem eli” dizeleri tam da bunu anlatıyordu. Mesele toprağımızın ruhunun, maneviyatımızın incitilmesiydi. Ve o günün düşmanı şunu çok iyi biliyordu: Bir milleti yıkmak istiyorsan, önce o milletin anlam dünyasını yıkmalısın.

Biz, bugün fetih şenliklerini kutlamak istiyorsak,bu şehrin 11 Eylül 1922’de yeniden ayağa kalktığını da hatırlamalıyız.

Çünkü fetih sadece almak değildir. Anlamaktır. Sahip çıkmaktır.

Ve en önemlisi yakışır olmaktır. Esas fetih zihindedir.